Twoje dziecko chce być przez Ciebie zauważone

Bądźmy częścią tej drogi

Dla dziecka przyjazd na hipoterapię to coś więcej niż kolejna godzina zajęć.

To spotkanie z koniem, który z czasem staje się kimś bardzo ważnym. To nauka nowych umiejętności, pokonywanie własnych ograniczeń, czasem przełamywanie strachu. To małe sukcesy, z których dziecko potrafi być naprawdę dumne. Ale również momenty, kiedy coś nie wychodzi i trzeba spróbować jeszcze raz.

I właśnie dlatego chcielibyśmy zaprosić Was, Drodzy Rodzice, do tego świata trochę bardziej.

Nie tylko jako osoby, które przywożą i odbierają swoje dzieci.

Jako ich najważniejszych kibiców.

Czasami wystarczy po prostu popatrzeć.

Zobaczyć, jak dziecko z ogromnym skupieniem wykonuje ćwiczenie. Jak reaguje na konia. Jak z tygodnia na tydzień robi postępy. Jak cieszy się z rzeczy, które dla nas – dorosłych – mogą wydawać się zupełnie małe.

Bo dla niego wcale nie są małe.

Pierwsze samodzielnie wykonane ćwiczenie.

Lepsza równowaga.

Pokonanie strachu.

Odważna próba czegoś nowego.

To są jego małe wielkie sukcesy.

I dobrze, żeby miało z kim się nimi podzielić.

Czasami wystarczy odłożyć na chwilę telefon i po prostu być.

Nie trzeba znać się na hipoterapii. Nie trzeba wiedzieć, dlaczego terapeuta prosi o konkretne ćwiczenie. Nie trzeba oceniać, czy dziecko wykonało je idealnie.

Wystarczy spojrzenie, uśmiech i słowa:

„Widziałem, jak się starałeś.”

„Ale fajnie Ci dzisiaj poszło.”

„Nie udało się? Nic nie szkodzi. Następnym razem spróbujemy jeszcze raz.”

Bo dziecko potrzebuje naszego wsparcia nie tylko wtedy, kiedy odnosi sukces.

Równie mocno potrzebuje go wtedy, kiedy coś jest trudne.

Kiedy pojawia się frustracja, zniechęcenie albo niepewność.

W takich chwilach uczy się, że nie trzeba być doskonałym, żeby być wartościowym. Że można czegoś nie umieć. Można się pomylić. Można spróbować jeszcze raz.

A przecież relacja z dzieckiem buduje się również w tych pozornie zwyczajnych chwilach.

W drodze na zajęcia.

W rozmowie o tym, na co dziś czeka.

W kilku minutach spędzonych razem po zajęciach.

W pytaniu nie tylko „Jak było?”, ale:

„Co dzisiaj najbardziej Ci się podobało?”

„Co było trudne?”

„Z czego jesteś dzisiaj najbardziej dumny?”

To właśnie z takich rozmów i gestów powstają wspomnienia.

Być może za kilka czy kilkanaście lat dziecko nie będzie pamiętało wszystkich ćwiczeń, które wykonywało na koniu.

Ale może pamiętać, że mama albo tata czasami siedzieli obok i patrzyli.

Że ktoś zauważał jego postępy.

Że ktoś cieszył się razem z nim.

Że kiedy coś nie wychodziło, słyszało: „Spróbujemy jeszcze raz.”

Dlatego zachęcamy – jeśli macie możliwość – bądźcie czasami na tych zajęciach naprawdę razem ze swoim dzieckiem.

Popatrzcie.

Zauważcie.

Porozmawiajcie.

Pokażcie, że jego małe sukcesy są dla Was ważne.

Bo hipoterapia to nie tylko praca terapeuty i konia.

To również droga, którą dziecko pokonuje razem z najbliższymi.

A najpiękniejsze jest to, kiedy na tej drodze dziecko może usłyszeć:

„Widzę Twój wysiłek. Jestem z Tobą. Jestem z Ciebie dumny.”